Skip to main content

Je hebt geen recht niet beledigd te worden

Iets wat altijd als fundament diende voor een open, constructieve en leerzame discussie, was dat je de vrijheid had om je mening te uiten (ondersteunt door argumenten). De laatste jaren is dat echter fundamenteel veranderd.

Met de introductie van de LGBTQA+ beweging (andere letters staan nog in de wacht), antiracisme en anti-discriminatie is de vrijheid van meningsuiting flink onder druk komen te staan. Onderwerpen zoals feminisme, islam, migratie en identiteit blijven gevoelig en kennen aan beide kanten van het politiek spectrum uitlatingen die geen toegevoegde waarde hebben voor een debat. Het verschil zit hem echter in de reacties op deze uitlatingen en de soort uitlatingen; waar nationalisten komen met argumenten en uitlatingen, reageert links met monddood maken of mensen aan de schandpaal hangen. Deze reactie geeft problemen, is hypocriet en zal in het extreme geval zeer averechts werken.

De eerste reden waar links mee zal komen, is dat veel argumenten die de nationalisten voordragen gebaseerd zijn op haat of kunnen leiden tot haat. Gevoelens komen hier de hoek om kijken. Wanneer is iets haatdragend? Een veel voorkomend probleem bij links is dat juist dát zo arbitrair bij ze is. Het gaat namelijk niet eens meer om meningen, maar om feiten. Het simpelweg uiten van feiten kan al als beledigend worden ervaren en getypeerd worden als haat zaaien. Rassen verschillen van elkaar: racisme. Mannen en vrouwen zijn anders: seksistisch. Uitwijzen dat de bordelen in het Verenigd Koninkrijk waar in totaal meer dan 2500 minderjarige Britse meisjes zijn verkracht, mishandeld en drugsverslaafd zijn gemaakt worden geleid door alleen mensen uit het Midden-Oosten en Afrika: Zo racistisch dat de politie weigert er wat mee te doen de komende 10 jaar. Opmerken dat de zoveelste dader in opsporing gezocht ‘getint’ is: racisme. Het punt is waarschijnlijk wel duidelijk.

Feiten zijn in de loop der tijd racistisch of beledigend geworden. De reden hiervoor is dat de neomarxisten de koppeling “oorzaak  gevolg” hebben ontdekt. Wijs je uit dat mannen en vrouwen verschillend zijn, dan kan dat als gevolg hebben dat transgenders worden behandeld als mensen met psychische problemen. Wijs je uit dat rassen verschillen, dan is de utopische linkse regenboogwereld ineens niet meer haalbaar. Dat mag niet, dus moet de oorzaak aangepakt worden. Maar aangezien de oorzaak een feit is, moet het op een andere manier; dus resulteert men naar uit de context gerukte en politiek gemotiveerde (pseudo)wetenschap of, en dat is hun favoriet: censuur.

Censuur vindt plaats op veel manieren en kent veel tactieken. Facebookpagina’s worden uit de lucht gehaald, mensen worden geblokkeerd op Twitter, YouTube kanalen worden verwijderd of filmpjes zijn niet meer toegankelijk. Maar ook sommige politieke partijen krijgen bijna tot geen aandacht meer van (sociale) media, in tegenstelling tot andere partijen. Een andere tactiek is het arbitrair kiezen van uitlatingen die als beledigend zouden kúnnen worden opgevat, zoals een transgender bij zijn/het/haar verkeerde voorzetsel noemen.

Doordat neomarxisten zo erg gespitst zijn op taal, proberen ze het publieke debat via daar te domineren. Het is tevens een middel om controle mee uit te oefenen (zie artikel: De tirannie van de leugen: Marxistische propaganda werkt niet zoals je denkt). Zij hebben een historisch materialistisch wereldbeeld, persoonlijk genot als hoogste ideaal en een mening die bijna niet veranderd kan worden. Alle informatie, tegenstrijdig met hun wereldbeeld, wordt gelabeld als racistisch, …fobisch, of seksistisch. Dit komt mede tot het zelfbedachte recht niet beledigd te worden, een recht dat niet bestaat. Men moet riskeren beledigd te worden wil men wijzer worden. Iedereen is uniek (toch links?), dus vindt iedereen andere dingen beledigend. Het recht niet beledigd te worden houdt dan geen stand meer om iemands tedere gevoelens te beschermen. Alles wordt dan immers racistisch en beledigend; tevens vaak het doel van links in een debat. Waar jij hen probeert te overtuigen van je standpunt, is het hun doel te bewijzen dat je racistisch bent. Discussiëren heeft dan al geen zin meer sinds beide partijen niet meer als doel hebben elkaar te overtuigen.

In zeldzame gevallen is een discussie mogelijk met neomarxisten, maar ook hier zit een addertje onder het gras. Het wereldbeeld van links heeft persoonlijk genot als hoogste doel. De discussie loopt op dat punt vaak dood.

 

Herakles