Skip to main content

Een korte introductie tot het gedachtegoed van Jared Taylor

Intro

Als we Jared Taylor willen begrijpen dan moeten terug naar het begin. We reizen af naar een klein dorpje in het zuiden van de Verenigde Staten. In een broeierig trailerparkje in Alabama wandelt een jonge journaliste met haar notitieboekje volgepend met kritische vragen langs de caravans en pick-up trucks. Ze gluurt bij de laatste caravan naar binnen. Een man in een net iets te kort zwart shirt en een NASCAR-pet op slurpt aan zijn Coors bierflesje en snauwt zijn vrouw af omdat ze voor de televisie staat. Daar is hij dan. Hij staat op, gooit de krakkemikkige deur open en de dappere journaliste begint haar vragen af te vuren. Hoewel deze zelfverklaarde superieure blanke man net nog met een griezelige glimlach op de jonge journaliste neerkeek, begint hij steeds meer te mompelen. Het enige wat we nog in glasheldere taal meekrijgen is het N-woord. En……. einde scène.

Er zijn weinig Westerlingen die niet bekend zijn met de Hollywood-karikaturen zoals zojuist beschreven van zogenaamde “racisten”. Ook in Nederland krijgen we regelmatig een vergelijkbaar stereotype beeld voorgeschoteld van iedereen die vraagtekens stelt bij immigratiebeleid of de multiculturele samenleving. Het beeld van het kaalkopje is wat populairder in dit deel van de wereld, maar het onderliggende idee is hetzelfde. Ook in het Verenigd Koninkrijk wordt dergelijke propaganda toegepast om de bevolking in het gareel te houden. In de aanloop naar het Brexit referendum in de zomer van 2016 stuurde de organisatie Operation Black Vote deze poster rond:

De Britse politicus Diane Abbott, van origine Jamaicaanse, is één van de initiatiefnemers achter het project dat door middel van het angst aanjagen voor de boze blanke man haar mede-allochtonen naar de stembus probeert te krijgen om tegen de Brexit te stemmen. Ze twitterde enkele jaren terug dat blanke mensen er van hielden om te “verdelen en heersen” om de niet-blanken het leven zuur te maken. Zou haar politieke carrière geschaad zijn door deze opmerking? Natuurlijk niet.

Het ware verhaal van Jared Taylor komt absoluut niet overeen met de spookbeelden uit de eerdere voorbeelden. Hiernaast houdt hij zich als typische “Southern Gentleman” verre van het maken van nare opmerkingen en het organiseren van ordinaire postercampagnes waarin hele bevolkingsgroepen worden gedemoniseerd, zoals de eerder genoemde topfunctionaris uit de Britse Labour-partij. Als kind van christelijke missionarissen groeide Jared Taylor op in het land van de rijzende zon. Hij kijkt vandaag de dag met veel plezier terug op zijn avonturen met zijn Japanse klasgenootjes. Op zijn 16e verhuisde zijn familie terug naar de Verenigde Staten. Maar dat was niet het einde van Taylor’s relatie met Japan.

Na het afronden van zijn studie aan Yale University en een rondreis door onder andere West-Afrika ging hij op latere leeftijd aan de slag als adviseur van Westerse bedrijven in Japan. Zijn eerste boek Shadows of the Rising Sun (1983) probeerde het beeld bij te stellen dat Amerikaanse bedrijven hadden van de ooit spectaculaire groei van de Japanse economie. Vele managementgoeroes verdienden in de jaren ’80 nog een riant salaris door hun klanten er van te overtuigen dat zij de geheimen achter de Japanse managementformule begrepen. De analyse van Jared Taylor schept een een heel ander beeld. Het boek is nog steeds een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in de Japanse cultuur of intercultureel management.

Tegenwoordig geeft hij voornamelijk interviews aan Japanse media, die zijn denkbeelden op het gebied van ras eigenlijk niet heel bijzonder en vrij vanzelfsprekend vinden, maar zich voornamelijk verwonderen over zijn uitstekende beheersing van de Japanse taal. De schrijver van dit stukje heeft zelf eens meegemaakt hoe Jared Taylor het gesprek aanging met een nogal verbaasd kijkende Japanner. Toen ik de beste heer even later een drankje aanbood leek hij nog niet helemaal hersteld van zijn ervaring.

In Japan heerst er het geloof dat niet-Japanners niet in staat zijn om de Japanse taal werkelijk te kunnen beheersen (1). Er bestaat zelfs een heel genre binnen de Japanse literatuur (Nihonjinron) gewijd aan dit soort theorieën. Aangezien de meeste gaijin dit stereotype bevestigen is Jared Taylor een graag geziene uitzondering. Bij Erkenbrand geloven we overigens ook dat hoewel stereotypen meestal waar zijn, er altijd voldoende uitzonderingen zijn.

Ras-Realisme

Jared Taylor staat zelfs onder zijn tegenstanders bekend om zijn diepgewortelde principes. Hij gelooft in eer, degelijkheid, waarheid en rechtvaardigheid. Zelfs voor onze babyboomer-generatie klinken dit soort termen ouderwets. Met de tongval van een Amerikaanse aristocraat van weleer, beantwoordt hij kalm en in de meest heldere woorden de vragen en aantijgingen van de journalisten die meestal op zoek zijn naar een vreemde of foute opmerking zodat ze het zoveelste spannende artikeltje kunnen neerpennen over de mythische “boze blanke man”. Sinds Donald Trump zich kandidaat stelde voor het presidentschap in 2015 zijn de interviews voornamelijk een poging om de huidige president van Amerika te verbinden aan deze notoire denker (3). Hij maakt het ze erg lastig; tussen de zorgvuldig uitgezochte feiten en onweerlegbare argumenten vindt men weinig om de warrige, haatdragende karikatuur te schetsen die ze het liefst aan het publiek presenteren.

Het zijn dezelfde principes die hem ooit als naïeve Yale student in de richting van het ras-realisme stuurden. In 1969 arriveerde de inmiddels beruchte wetenschapper Arthur Jensen op de campus van Yale University om daar een toespraak te houden over de genetische basis van IQ verschillen tussen blanke en zwarte Amerikanen. Ondanks dat Taylor er volledig van overtuigd was dat deze academicus het bij het verkeerde eind had, was hij diep teleurgesteld in zijn medestudenten die de toegang tot de campus blokkeerden en met geweld probeerde te voorkomen dat Arthur Jensen een toespraak kon houden. Hij geloofde dat iedereen, hoe verkeerd ze ook denken, het recht heeft om gehoord te worden.

Op de Universiteit van Minnesota werd hij bespuwt en ontsnapte hij ternauwernood aan fysiek geweld. Ook thuis was hij niet veilig en stroomden de doodsbedreigingen binnen. Dit verstikkende anti-intellectuele klimaat bestaat vandaag de dag nog steeds. De invloedrijke Amerikaanse socioloog Charles Murray moest dit jaar door een collega-wetenschapster bij de rijkeluizenschool Middlebury College naar zijn auto geëscorteerd worden toen ze werden aangevallen door enorme groepen studenten. Zij liep hierbij een whiplash op. Zijn misdaad was het publiceren van de bestseller The Bell Curve (1994) waar hij definitief bewees dat intelligentie meetbaar is en wezenlijk verschilt tussen verschillende individuen. Het is hem nog steeds niet vergeven. In Nederland gaat het er niet altijd beter aan toe met wetenschappers die gedegen onderzoek uitvoeren maar tot paria worden verklaard vanwege het doorbreken van enkele politiek correcte taboes (5).

Het is onder andere deze ervaring die Jared Taylor er toe bewoog om zelf op onderzoek uit te gaan over de oorzaken van raciale conflicten en maatschappelijke ongelijkheden tussen de blanke meerderheid en minderheden. Anders dan veel van onze lezers moest hij in afgelegen hoekjes van universiteitsbibliotheken op zoek gaan naar wetenschappelijke literatuur om zichzelf in deze kwesties te verdiepen. Het werd hem duidelijk dat de gemiddelde Amerikaan slecht geïnformeerd is over de oorzaken van raciale spanningen en de heersende taboes een degelijke discussie over dit onderwerp onmogelijk maakten. In 1990 begon hij met de publicatie van het tijdschrift American Renaissance. Hoewel de papieren versie niet meer wordt uitgebracht is het uitgegroeid tot één van de meest populaire websites voor Amerikaanse dissidenten (6).

Goede voornemens

Slechts twee jaar na de oprichting van het tijdschrift publiceert Taylor zijn eerste boek op het gebied van rassenrelaties. De titel van het boek refereert naar het bekende spreekwoord “De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens”. In het eerste hoofdstuk bespreekt de schrijver een incident bij een hiphop-evenement in New York in 1991. Een groep populaire rappers hadden het voornemen om met elkaar te basketballen voor een publiek van voornamelijk Afro-Amerikaanse hiphop-fans. Het liep uit op chaos. De fans stroomden naar binnen en negen mensen werden verpletterd. De broekzakken van de overleden slachtoffers werden leeggehaald en enkele van de rappers die de boel probeerde te organiseren werden in de weg gelopen door waanzinnige fans die tijdens deze tragedie nog even op de foto wilden met hun rapheld. Er werden vijf reddingswerkers fysiek aangevallen door de menigte. In de dagen erna probeerde de media te verklaren wat er was gebeurd.

De journalisten wrongen zichzelf in allerlei bochten om maar geen negatief woord te moeten uitspreken over de lokale Afro-Amerikaanse bevolking. Een muziekcriticus stelde de theorie voor dat Afro-Amerikanen door eeuwenlange discriminatie hun eigen leven zo weinig waarde toekennen dat ze liever foto’s maakten met hun hiphop-helden dan zich bekommerden over de slachtoffers. Dit soort gedachtekronkels zijn de norm wanneer de media problematiek rond minderheden bespreekt. Het is dezelfde mentaliteit die de burgemeester van Keulen motiveerde om na de massa-aanrandingen tijdens de oud en nieuw-viering van 2016 om vrouwen het absurde advies te geven om voortaan minstens een armlengte afstand te houden van mannen.

Mannen in het algemeen dus. In werkelijkheid had geen autochtone Duitse man zich schuldig gemaakt aan de seksuele intimidaties, aanrandingen en verkrachtingen in Keulen. Er speelde dus een heel specifiek probleem. Maar in het moderne Westen is er geen groter taboe dan het bekritiseren van minderheden. In Keulen heeft men tijdens de voorbereidingen op oud-en-nieuw inmiddels een beter preventiebeleid uitgedokterd om een herhaling van vorig jaar te voorkomen. Het plan is om armbandjes uit de delen met het woord “respect” erop geprint. De verwachting is dat Arabisch-sprekende groepjes illegalen tijdens het betasten van het volgende Duitse slachtoffer een woordenboek erbij zullen pakken, en diep ontroerd door de tekst op het armbandje in tranen zullen uitbarsten en het nooit meer zullen doen. Dit initiatief volgt een initiatief van de Zweedse politie die “tolerantie-armbandjes” begonnen na een flinke stijging in het aantal incidenten van seksueel geweld vorig jaar. Er is nog geen data vrijgegeven over het success van dit beleid.

Jared Taylor ontkracht alle mythes omtrent ras en schept een schokkend beeld van rassenrelaties in de Verenigde Staten. Zo beschrijft hij hoe tijdens senaatsverkiezingen in North Carolina in de jaren ’90 de blanke kandidaat voor racist werd uitgemaakt omdat hij zijn Afro-Amerikaanse tegenstander er van beschuldigde dat hij misbruik maakte van bepaalde FCC regelingen. Een regeling van deze overheidsinstelling geeft ondernemers met een minderheids-achtergrond toegang tot subsidies bij het opkopen van tv/radiozenders. Hoewel het de bedoeling is dat dergelijke ondernemers de opgekochte zenders in gebruik nemen, verkocht de Afro-Amerikaanse senator ze door aan blanke ondernemers. Met deze dubieuze transacties verdiende de verkiezingskandidaat honderdenduizenden dollars. Toen na de verkiezingen bleek dat 65% van de blanke stemmers op de blanke kandidaat en 93% van de zwarte stemmers op de andere kandidaat hadden gestemt, werd uiteraard slechts één van deze twee bevolkingsgroepen massaal beschuldigt van racistisch stemgedrag.

Hij vervolgt met bewijs dat blanke Amerikanen regelmatig stemmen op minderheidskandidaten. De statistieken tonen aan dat talloze Afro-Amerikaanse burgermeesters door heel Amerika hun positie te danken hebben aan blanke stemmers. En dit was in de jaren negentig. Sinsdien heeft Amerika zelfs tot tweemaal toe een Afro-Amerikaanse president verkozen. In het boek White Identity: Racial Consciousness in the 21st Century (2011) schrijft Taylor dat 87% van Afro-Amerikanen die zichzelf als “conservatief” beschouwen en dus normaal voor een Republikeinse kandidaat zouden kiezen, in 2008 op Barack Obama stemden. De voormalige Republikeinse staatssecretaris Colin Powell was daar één van. De bekende Afro-Amerikaanse acteur Samuel L. Jackson gaf aan waarom hij op Barack Obama heeft gestemd: “I voted for Barack because he is black” en dat de politieke ideologie van Barack Obama voor hem niet belangrijk was (9).

Slechts tussen de vijf en acht procent van Afro-Amerikanen stemmen overigens op de Republikeinse Partij. Ondanks de wanhoopspogingen van Republikeinen om zwarte stemmers aan te trekken.

De Republikeinse senator Rand Paul in Detroit tijdens een African-American Outreach-project. Het gewenste afro-Amerikaanse publiek kwam zoals gewoonlijk niet opdagen. Er zijn theorieen onder Republikeinen dat het zo controversieel is onder Afro-Amerikanen om de conservatieven te steunen dat ze zichzelf hebben vermomd als oudere blanke burgers om maar te kunnen luisteren naar zijn briljante speech over belastingenverlagingen en andere Republikeinse wondermiddelen. Erkenbrand heeft deze theorie nog niet kunnen verifiëren.

In 1994 vond de eerste American Renaissance conferentie plaats. Inmiddels trekken deze conferenties een groter en een stuk jonger publiek dan het African-American Outreach project van de senator uit Kentucky. Het politieke activisme van Jared Taylor lijkt ondanks de angst voor dit soort onderwerpen eindelijk zijn vruchten af te werpen. Dit komt omdat iedereen die terecht komt op het platform van American Renaissance verzekert is van betrouwbare informatie op het gebied van rassenrelaties. Maar het is ook het resultaat van het feit dat Jared Taylor met veel begrip en compassie schrijft over dit onderwerp. Anders dan het venijn dat we gewend zijn van onze meest toegewijde politiek correcte tegenstanders en hun gekleurde medestanders zoals Diane Abbott of “Nederlandse” equivalenten zoals emeritus UvA-hoogleraar Gloria Wekker, is het in de schrijfsels van Taylor altijd duidelijk dat hij zijn tegenstanders noch de minderheden enig kwaad toewenst. Geen enge slagzinnen zoals Gloria Wekker’s “Witte Onschuld Bestaat Niet” maar wetenschappelijk onderbouwde en kritische doch sympathieke teksten over het onvermijdelijke falen van de multi-raciale samenleving.

De klok tikt

Demografische veranderingen vinden net zoals in Europa op een hoog tempo plaats. In 1970 woonden er in de staat Californië nog 2,4 miljoen latinos en 15,5 miljoen blanke Amerikanen. Uit gegevens van een Amerikaanse overheidsinstelling blijkt dat er in 2014 rond de 14,99 miljoen Latino inwoners en 14,92 miljoen blanke inwoners woonachtig zijn in Californië. Is dit een probleem?

De latino-bevolking en de autochtone blanke bevolking verschillen sterk als het gaat om politieke voorkeuren. Waar de eerste groep voornamelijk op de democratische partij stemt ligt de voorkeur van blanke Amerikanen bij de republikeinse partij. Maar het is in de dagelijkse praktijk waar de spanningen tussen deze groepen werkelijk zichtbaar worden.

Deze maand werd er in Chicago een agent van Latino-afkomst stevig aangesproken door zijn leidinggevende omdat hij tegen een jongen had gezegd dat hij hem staande hield omdat hij “blank” is (10). Enkele dagen na dit incident rapporteerde de media over een artikel in een studentenkrant van Texas State University. In dit artikel schreef Rudy Martinez dat “blank DNA” een gruwel is en blanken verantwoordelijk zijn voor structurele onderdrukking van minderheden (11).

Het is belangrijk deze Texaanse universiteit niet te verwarren met de universiteit in Arlington, Texas waar de hoogleraar Jose Angel Gutierrez lesgeeft. In 1995 sprak de hoogleraar politicologie tijdens een toespraak bij een bijeenkomst van latino’s zijn genot uit over het feit dat blanke Amerikanen langzaam een minderheid worden in hun eigen land. In minder beschaafde termen dan ik hier zal gebruiken riep hij dat oudere blanke Amerikanen doodsbang zijn voor deze veranderingen. Jaren ervoor sprak de hoogleraar nog zijn wens uit om blanke Amerikanen uit te roeien (12).

Zijn naamgenote Rochelle Gutierrez, een hooglerares aan de Universiteit van Illinois kwam recent in het nieuws met haar conclusie dat wiskunde als vak een systeem van “white privilege” ondersteunt. Deze latina gelooft dat blank racisme overal zit verstopt. Het Latino Victory Fund, een aan de Democratische partij gelieerde organisatie publiceerde een video waarin doorgedraaide blanke Trump-aanhangers in hun pickup trucks op jacht gingen naar moslim en latino kinderen(13). Gelukkig schrikt één van de kinderen wakker. Het is slechts een nachtmerrie. Zo ziet een succesvol verkiezingsspotje er dus uit in een multi-raciale samenleving.

Mario Obledo, een voormalig secretaris van Gezondheid, Onderwijs en Welzijn voor de staat Californië merkte ooit op: “California is going to be a Hispanic state. Anyone who doesn’t like it should leave”.

Dat moment is inmiddels dus gekomen. De eeuwige presidentskandidate Hillary Clinton zal blij zijn met dit nieuws. Tijdens een bespreking van haar boek over de verkiezingen vertelde ze over haar geloof dat ze verloren heeft omdat “miljoenen” blanke Amerikanen bitter waren over de voortgang die minderheden hebben gemaakt over de laatste decennia en dat dit verklaart waarom zij op Trump hebben gestemd (14). Dit is een absurde conclusie. Zelfs binnen de meest nationalistische organisaties zal je weinig tot geen mensen tegenkomen die vol wrok zitten omdat minderheden een beter leven zouden leiden in 2017 dan tientallen jaren geleden. Maar hoewel dit zelfs een uitzondering is in nationalistische kringen past Clinton dit idee toe op een groot deel van gemiddelde blanke Amerikanen. Ook onze volksvertegenwoordigers lijken ons al te graag in te wisselen voor een meer diverse bevolking.

Het heeft de schrijver van dit stukje absoluut geen moeite gekost om dit soort voorbeelden te vinden. De bezoekers van de website van American Renaissance worden dagelijks geconfronteerd met bewijs dat de bekende Amerikaanse “Melting Pot” een fantasie is. Het is eerder een kruitvat. De website biedt naast de nieuwsartikelen ook diepgaande analyses die niets overlaten van de politiek correcte consensus. Een populaire publicatie met de titel “The Color of Crime” (15) geeft de lezer inzicht in de waarheid over raciale discrepanties in Amerikaanse misdaadstatistieken en verwerpt het idee dat Afro-Amerikanen slachtoffer zijn van een bevooroordeeld rechtssysteem.

Een voorbeeld van dergelijke discrepanties in misdaadcijfers in de stad New York. De schokkende feiten doen denken aan de misdaadcijfers die al enkele jaren gepubliceerd worden door het politiekorps van Oslo in Noorwegen (16). Al sinds 2011 worden in deze Scandinavische stad vrijwel honderd procent van alle verkrachtingen, waarbij de dader geen bekende is van het slachtoffer, gepleegd door immigranten uit het Midden-Oosten.

Het youtube-kanaal van American Renaissance is ook een aanrader, maar wees er vlug bij. Jared Taylor is het eerste doelwit van een nieuw censuurbeleid van Youtube en is sinds deze week ook als eerste slachtoffer verbannen van Twitter vanwege nieuw beleid. Niet vanwege grof taalgebruik of wangedrag, maar vanwege het plaatsen van ongewenste feiten. De censuur van politieke dissidenten stemmen neemt in rap tempo toe. Zowel op het internet als daarbuiten. In Frankrijk kan iemand die veroordeeld is voor het maken van een “racistische” opmerking zich sinds deze zomer niet meer kandidaat stellen voor verkiezingen. De enige oplossing is dat meer mensen zich verdiepen in de waarheid achter politiek-correcte mythes. Het werk van deze onvermoeibare intellectueel biedt daarbij een stevig handvat voor ieder die deze stap durft te wagen.

 

Als u zelf kennis wil nemen van Jared Taylor, raadpleegt u dan de volgende websites:

https://archive.org/details/JaredTaylorWhiteIdentityRacialConsciousnesBookZZ.org

https://www.youtube.com/watch?v=Pba2EEX9SLA

 

Bronnen

(1) Niet-Japanners spreken geen Japans: McKenzie, R. (2010). The Social Psychology of English as a Global Language(p. 17). Springer.

(2) http://www.vdare.com/articles/jared-taylor-on-arthur-jensen-a-great-scientist-dies

(3) Bijvoorbeeld dit CNN interview opgenomen in mei dit jaar. De interviewster probeert het gesprek steeds terug naar president Trump sturen.

https://www.youtube.com/watch?v=Ol6GA4dMZw4

(4) http://www.vdare.com/articles/jared-taylor-on-arthur-jensen-a-great-scientist-dies

(5) De emeritus hoogleraar criminologie Wouter Buikhuisen werd in de jaren ’70 en ’80 regelmatig belaagd door een kliek van journalisten en linkse activisten omdat hij een relatie ontdekte tussen crimineel gedrag en neuropsychologische factoren. Van bommeldingen en fysieke bedreigingen tot een beroepsverbod. Lees hier zijn verhaal:

http://www.mareonline.nl/artikel/0809/19/0101/

(^6) zie de archieven van het fysieke tijdschrift hier: https://www.amren.com/archives/back-issues/

(7) http://www.breitbart.com/london/2017/12/14/cologne-distribute-tolerance-wristbands-combat-sex-attacks/

(8) http://nieuws.tpo.nl/2016/01/05/burgemeester-keulen-heeft-oplossing-tegen-aanrandingen-gedragscode-voor-vrouwen/

(9) https://www.huffingtonpost.com/2012/02/12/samuel-l-jackson-obama-vote-black_n_1271797.html

(10) https://www.amren.com/news/2017/12/chicago-cop-caught-video-telling-teen-hes-detained-youre-white/

(11) http://www.dailymail.co.uk/news/article-5134429/Texas-student-paper-blasted-anti-white-article.html

(12) http://www.discoverthenetworks.org/individualProfile.asp?indid=2212

(13) https://www.youtube.com/watch?v=wVckRJvuBQY

(14) https://www.express.co.uk/news/politics/852924/us-hillary-clinton-donald-trump-vladimir-putin-election-2016-usa-what-happened

(15) https://2kpcwh2r7phz1nq4jj237m22-wpengine.netdna-ssl.com/wp-content/uploads/2016/03/Color-Of-Crime-2016.pdf

(16) https://www.youtube.com/watch?v=SekSsdTUy40