Skip to main content

De mythe van islamofascisme

Wat is islamofascisme?

Een term die men vaak tegenkomt is het zogeheten “islamofascisme”, wat moet aanduiden dat Islam overeenkomsten vertoond met of zelfs gelijk is aan de fascistische bewegingen die Europa kende in de jaren ’30 en ’40 van vorige eeuw. Deze term wordt gretig herhaald door PVV-stemmers, allerlei liberalen en tot slot progressieven. Ook bij de massamedia worden “extreemrechtse” figuren en ISIS-strijders vaak in hetzelfde licht gezet. Zo denkt men dat methodes die gebruikt worden om ISIS-strijders te deradicaliseren misschien ook wel toegepast kunnen worden op de extreemrechtse vleugel van de politiek. Ook worden er regelmatig vergelijkingen gemaakt tussen de politieke standpunten van extreemrechts, alt-rechts en ISIS. Zo zouden wahabieten en extreemrechte personen bijvoorbeeld dezelfde adoratie en cultus van geweld delen. Tot nu toe is er echter niemand die zich heeft afgevraagd of ISIS strijders en alt-rechts eigenlijk wel zoveel gemeen hebben. Het is dan ook met deze reden dat ik dit artikel schrijf, om de kloof tussen de denkbeelden van ISIS en die van het extreemrechtse “alt-rechts” te verduidelijken.

Laten wij beginnen met het idee van de natiestaat. Een van de punten waar alt-rechts zich vooral op inzet is het behoud van de natie. Wij zien de staat niet als een aggregaat van bijeengeraapte individuen die elk hun individuele wensen bevredigen. Wij geloven echter dat de natie een cultureel en historisch fenomeen is dat voortgaat in de geschiedenis, iets wat lang voor de geboorte van het individu bestond en iets wat lang na zijn dood zal blijven bestaan. De natiestaat verteld ons een verhaal, een verhaal dat middels de individuen die deze natiestaat vormen voortgezet wordt en wat via hun kinderen zal blijven voortleven.

De islamitische ideologie van ISIS daarentegen is een ideologie die niet uitgaat van de natiestaat. Deze ideologie gelooft in het bovenwettelijke en transcendentale heilige kalifaat van Allah, een kalifaat dat niet beperkt wordt door verschillen van etniciteit of cultuur maar iets dat uiteindelijk de hele wereld zal overstrekken, daarmee alle volkeren verenigend in de verering van Allah en zijn profeet Mohammed. Omdat de Islam een universalistische religie is die net als het christendom of jodendom niet gebonden is aan een specifiek land of regio stijgt de islamitische ideologie boven elk idee van natie uit. Wat telt voor de ISIS strijder is dan ook niet een nationalistisch gevoel van het “strijden voor zijn eigen land” maar het symbool van de transcendentale Jihad, een heilige oorlog die gevoerd was, is en zal worden voor de verspreiding van het geloof. Alt-rechts en Islam verschillen hierin als dag en nacht.

Een ander belangrijk verschil tussen de extreme Islam en alt-rechts is dat van het polygame en monogame gezin. In tegenstelling tot de liberale conservatieve partijen zoals de VVD, laat staan progressieve partijen als D66 en GroenLinks gelooft alt-rechts dat het kerngezin de hoeksteen is van de samenleving. Wij zijn dan ook fel tegen het moderne seksuele gedrag waarbij de bevolking wordt aangemoedigd om met zoveel mogelijk partners seks te hebben. In feite staan wij dus in oppositie tegenover wat men ook wel een “wederzijdse polygamie” kan noemen, de situatie die veroorzaakt is door de seksuele revolutie waarbij zowel vrouwen als mannen met meerdere partners seks hebben voordat zij trouwen met hun uiteindelijke levenspartner.

In de wereld van ISIS en de radicale islam gaat het echter heel ander als het om zaken als seksualiteit en huwelijk gaat. In tegenstelling tot extreemrechts zijn extreme moslims patriarchaal polygaam, wat wil zeggen dat elke man meerdere vrouwen heeft en deze vrouwen ook verzameld. Hierdoor kent ISIS het fenomeen van seksslavinnen wel en “extreemrechts” niet. Deze polygamie leidt ook tot een niveau van fanatisme en krijgslust onder moslims die bij alt-rechts vrijwel onbekend is, omdat voor moslims het conflict niet slechts een religieuze maar ook seksuele waarde heeft. Het is voor moslimsstrijders namelijk een constante competitie om vrouwen te verzamelen, een drang om meer vrouwen tot slaaf te maken om zo status te verzamelen. Het is niet zo moeilijk in te zien dat deze mentaliteit in sterk contrast staat tot die van extreem alt-rechts, gezien haar eerder genoemde kijk op liefde en het gezinsleven.

De weg richting radicalisering

In een zeer recent stuk van de Washington Post genaamd de Road To Hate probeert men ook weer te focussen op de overeenkomsten tussen extreemrechts en ISIS. De auteur van het artikel is vooral gericht op het onderwerp van radicalisatie, iets wat onder blanke jongeren, mannen en vrouwen volgens de massamedia voorkomen kan worden door inzet van dezelfde anti-radicalisatie technieken gebruikt bij ISIS. Deze anti-radicalisatie technieken houden bijvoorbeeld de promotie van anti-radicaliserende videos in, die op YouTube in de “aanbevolen” balk zouden verschijnen als men radicaal of extremistisch materiaal bekijkt. Ook hier maken de media en de elites echter weer een cruciale fout door het radicalisatieproces bij extreemrechts en dat bij ISIS op een lijn te stellen.

Het grote verschil bij extreemrechtse radicalisatie en radicalisatie onder moslims is namelijk dat de eerste het gevolg is van logisch nadenken, terwijl de tweede vooral een cultureel en opvoedkundig fenomeen is. Als men de verhalen leest van de mannen uit het artikel van de Washington Post blijken zij normaal functionerende blanke mannen te zijn die slechts meer en meer informatie tot zich genomen hebben. Zij zijn net als Alice in Wonderland steeds dieper het konijnenhol ingevallen van niet politiek-correcte informatie door middel van het lezen van boeken en het converseren op fora. Zo hebben zij niet alleen argumenten om de liberale propaganda te ontkrachten die op hen af wordt gegooid als methode van deradicalisatie, maar men zou kunnen zeggen dat ze er alleen maar meer geradicaliseerd van raken, omdat ze weten wie en wat verantwoordelijk is voor deze propaganda.

Mensen die zich wenden tot alt-rechts hebben vaak een veel meer geleidelijke ideologische vorming die de optelsom is van het lezen van vele boeken, desillusie in de massamedia, waargenomen gebrek aan daadkracht van de reguliere politiek en observaties in de eigen omgeving, die steeds minder begint te lijken op het Nederland zoals hun opa’s en oma’s die kenden. De eindfase van dit proces heet ook wel de rode pil tot zich nemen, wat inhoud dat het om een bewuste keuze gaat.

In tegenstelling tot de radicalisatie van de extreemrechtse man of vrouw, is die van de ISIS strijder opvoedkundig en cultureel-sociaal bepaald. Moslimgroeperingen in het Westen houden er nagenoeg allemaal “radicale” standpunten op na over vrouwen, geweld, pedofilie en polygamie (zo is polygamie in veel Arabische staten nog steeds niet verboden). Dit alles wordt de jonge moslimman vanaf zijn geboorte ingeprent waardoor hij door sociale redenen (radicale vrienden) of culturele redenen veel sneller geneigd is tot een vorm van radicalisatie die wel veel sneller is dan die van de extreemrechtse persoon, maar ook veel zwakker intellectueel onderbouwd is. De redeneringen achter zijn radicalisatie zijn namelijk puur sociaal, cultureel of religieus en dus gevoeliger voor deradicaliserende programma’s. Het is onjuist om te denken dat aartsconservatieve moslims onwetend zijn over de islam, maar zij worden pas ideologisch onderlegd wanneer zij al geradicaliseerd zijn.

Het kan vastgesteld worden dat de radicalisatie voor moslims voortkomt uit het tot in het extreme doorvoeren van voor hen al bekende religieuze, culturele en sociale tradities. Dit terwijl alt-rechts juist een tegenbeweging is ten opzichte van de liberale, zwakke cultuur waar ze ontstaan is.

Naast de focus op radicalisatie legt de schrijver van het artikel uit de Washington Post ook nog de nadruk op het feit dat extreemrechts en de radicale islam zogenaamd even gewelddadig zouden zijn of dezelfde gewelddadige methodes zouden gebruiken. Een persoon met enige kennis van de feiten ziet natuurlijk gelijk dat deze bewering klinkklare onzin is. In de afgelopen jaren is het aantal aanslagen door extreemrechtse figuren extreem laag vergeleken met dat van moslims. Als men een groter tijdspanne neemt ziet men zelfs dat extreemlinkse communisten zoals de Weather Underground en RAF boven het aantal doden door extreemrechtse terreur uitstijgen. Zelfs als men de hele geschiedenis zou bekijken vindt men nog dat het dodental van nationalistisch rechts veel lager is dan dat van het communisme of de islam. De islam handelde bijvoorbeeld in honderden miljoenen Afrikaanse slaven, waarvan het merendeel stierf aan castratie. De communisten onder Stalin, Lenin en Mao zijn verantwoordelijk voor het doden van vele tientallen miljoenen Russische christenen en minderheden, waaronder Suomi’s en Oekraïners.

Fascisme en islam op staatsniveau

Als er zuiver op staatsorganisatorisch niveau gekeken wordt naar de term islamofascisme dan valt hier ook het nodige op aan te merken. De Amerikaanse journalist Eric Margolis die gedurende lange tijd nieuwscorrespondent was in het Midden-Oosten schreef het volgende:

“In geen enkel deel van de islamitische wereld is er iets dat vergelijkbaar is met de corporatistische fascistische staten uit de westerse geschiedenis. Sterker nog, de op clan- en stamstructuren gebaseerde traditionele islamitische maatschappij, met haar verdeelde machtsstructuren, lokale loyaliteiten en besluitvorming gebaseerd op consensus, is bijna zover verwijderd van het westerse industriële staatsfascisme als mogelijk is.

De moslimwereld is vol met brute dictaturen, feodale monarchieën en corrupte militaire regeringen, maar geen enkele van deze regimes, hoe verwerpelijk ook, voldoet aan de standaarddefinitie van fascisme. De meeste zijn trouwens Amerika’s bondgenoten.

Ook ondergrondse Islamitische militante groepen (terroristen in westerse terminologie) doorstaan de vergelijking niet. Deze groepen zijn gericht op het bevrijden van hun land van buitenlandse overheersing, het omverwerpen van ‘onislamitische’ regimes, het verdrijven van westerse invloed uit hun regio of het opleggen van theocratie gebaseerd op vroege Islamitische democratie.”

Als finale ontkrachting van de term “islamofascisme” laat ik u een kijkje nemen in de daadwerkelijke fascistische of extreemrechtse groeperingen die bestaan in het Midden-Oosten. Wanneer wij deze groepen bestuderen zien wij dat zijn in tegenstellingen tot de zogenaamde “fascistische” ISIS-strijders of wahabieten ten eerste totaal niet religieus zijn. Neem bijvoorbeeld de fascistische Ba’ath partij van President Bashar al Assad in Syrië of de Arabische Socialistische Unie van Gamal Abdel Nasser in Egypte. Deze partijen schurken volgens politieke experts tegen een Arabische vorm van nationaalsocialisme aan, maar in tegenstelling tot ISIS of andere extreme islamisten zijn deze partijen vrijwel seculier. Bashar al Assad staat er zelfs om bekend dat hij de Assyrische christenen in bescherming neemt tegenover de Sjiitische meerderheid in Syrië. De secularisatie van Arabische fascistische en extreemrechtse partijen valt ook vaak samen met extreem nationalisme of een vorm van panarabisme. De islamisten die zogenaamd fascistisch zouden zijn kennen deze begrippen überhaupt niet want hun religieus-politieke ideologie overstijgt alle grenzen en etnische en culturele verschillen.

Ook de Arabische partijen of regeringen die tegen extreemrechts of derde positie aanleunen zijn vrijwel anti-religieus. Muammar Gadaffi, de Libische leider die afgezet werd door radicale moslimterroristen was een semi-fascist. In tegenstelling tot zijn islamitische tegenstanders was Libië onder zijn regering echter een seculier land, waarin geld vooral werd besteed aan economische projecten en waarin de regering voornamelijk bezig was welvaart te creëren en progressieve sociale projecten op te zetten die de Libische bevolking naar een hogere levensstandaard zouden kunnen tillen. Nu de “extreemrechtse dictator” Gadaffi echter niet meer aan de macht is in Libië is het bruto nationaal product gehalveerd en zijn alle progressieve instellingen teruggedraaid, maar door de islamisten en niet door de Arabische extreemrechtse partij.

Op grond van onze analyse van extreemrechtse, rechts-socialistische en Arabische partijen die de politieke derde positie aanhangen kunnen wij concluderen dat radicale islamisten niet de fascisten van de Arabische wereld zijn. De religieuze politieke ideologie van de strenggelovige moslimstrijder gelooft niet in de extreemrechtse concepten van de monogame familie en het nationalisme, waar deze echter de kern vormen van de ideologie van de “geradicaliseerde” extreemrechtse man of vrouw. De universalistische religie van de Islam is incompatibel met kernwaarden van zowel extreemrechts als alt-rechts. De “islamofascist” bestaat dus niet, en kan ook onmogelijk bestaan.

Sagittarius