Skip to main content

De diversiteitsagenda

De diversiteitsagenda

In de cultureel-marxistische media, horen we maar al te vaak hoe ‘geweldig’ de multiculturele samenleving is en hoe het ons, als Volk en land, ‘verrijkt’. Andere culturen zouden ons leven ‘kleur’ geven, want Nederland is zonder hun maar ‘saai’ en ‘grijs’. Je zou bijna de gedachte krijgen, dat Nederland niets noemenswaardig heeft gepresteerd en omhoog gehouden wordt door de ‘cultuur verrijkers’. Zonder een pleidooi te houden, waarin ik uiteenzet hoe groots, schitterend, mooi en uniek ons Volk en Vaderland is, zal ik de huidige ‘multiculturele’ situatie en de daarbij horende terminologie behandelen. Want… is het in werkelijkheid wel een multiculturele samenleving? Streeft men waarlijk naar diversiteit, of naar egaliteit; de zogeheten ‘eenheidsworst’.

Multiculturalisme

Hoewel de meesten bekend zijn met de term, weten er maar weinig wat het waarlijk betekent, of inhoudt. Kortweg, houdt het in dat meerdere culturele Volkeren een grondgebied met elkaar delen. Hoewel de gedachte vrijwel gelijk die kant op zal schieten, hoeven dat niet perse verschillende etnische Volkeren te zijn. Kijk alleen al naar de opbouw van Nederland, met haar 12 provincies. Iedere provincie heeft een eigen historische achtergrond, met een eigen taal (streektaal/dialect), met eigen gewoontes en zelfs eigen feestdagen. Dit is nog verder op te delen, in regio’s binnen de provincies, dorpen, steden en soms zelfs wijken/volksbuurten. Hoewel we in principe allemaal Nederlanders zijn, hebben we wel degelijk een andere cultuur. Dat maakt iedere provincie, iedere plaats, uniek en tevens de moeite waard om eens rond te reizen door het land. Dit is de letterlijke en waarlijke betekenis van de term ‘multi-cultuur’. Toch zit hier een addertje onder het gras, want zo bedoelt de gevestigde orde het niet.

Wanneer men spreekt over de ‘multi-cultuur’, of de ‘multiculturele samenleving’, doelen ze in werkelijkheid op ‘multi-etniciteit’. Het lijkt op het multiculturalisme en de vergissing is begrijpelijk; andere etnische Volkeren hebben logischerwijze ook een andere cultuur. Doch zijn dit twee enorm grote verschillen. Hoewel de verschillen enerzijds van een gelijke aard zijn – andere historische achtergrond, taal, gewoontes, feestdagen en wellicht religie -, zijn ze anderzijds onvergelijkbaar. Hoe verder je van een bepaald punt reist, hoe groter de verschillen zullen zijn. Logischerwijze is het contact dan ook een stuk moeilijker te leggen, zullen er minder raakvlakken zijn en kan er onderlinge frictie ontstaan, met conflicten tot gevolg; iets wat mensen steeds pijnlijker beginnen te ervaren. Desondanks jubelt de gevestigde orde bij een influx van immigranten, want immigranten staan gelijk aan ‘diversiteit’, ‘kleur’ en ‘culturele verrijking’.

Cultureel pluralisme

Dit is de originele term die gebruikt werd voor multiculturalisme, zo genoemd door de Amerikaanse filosoof Horace Meyer Kallen (1882-1974). In een cultureel pluralistische samenleving leven meerdere Volkeren samen, terwijl ze hun unieke culturele identiteit bewaren. Zolang de Volkeren zich houden aan de wet en een bijdrage leveren aan de maatschappij, worden de onderlinge verschillen geaccepteerd en gerespecteerd. In een cultureel pluralistische samenleving leven de unieke groepen niet alleen langs elkaar, maar worden de kwaliteiten van andere groepen gezien als een waardige toevoeging aan de dominante cultuur. Een cultureel pluralistische samenleving zal dus meer de nadruk leggen op integratie, dan assimilatie; wat we dus terugzien in Nederland.

Kallen bedacht niet alleen de term, maar opperde zelfs het idee dat culturele diversiteit en nationale trots verenigbaar waren, waarbij de etnische- en raciale diversiteit Amerika sterker zouden maken. Nu nog zijn er campagnes in Amerika met slogans als: ‘Strength in diversity’; ‘Sterker door diversiteit’. Dat juist Kallen een voorvechter was van culturele pluraliteit is op zijn minst ironisch te noemen. Zijn critici wezen hem hierop, door aan te duiden dat zijn lidmaatschap bij de ‘Zionist Organization of America’ en zijn visie van een multi-etnisch Amerika, niet bepaald overeenkwam met zijn visie van Israël als volledig Joodse staat. Desondanks vond zijn visie gretig aftrek, welke verspreid is tezamen met de overige cultureel-marxistische ideologie.

Diversiteit

Diversiteit is op zichzelf een schitterend iets en dient ook gewaarborgd te blijven. Hoewel men tegenwoordig angstvallig pretendeert dat ‘we allemaal gelijk zijn’, zijn er wel degelijk verschillen tussen Volkeren. Het zijn de kenmerken die ieder Volk uniek maken en de kenmerken die hebben geleidt tot de ontwikkeling van verschillende culturen. Doch kunnen we ook hier een verstoring van de term waarnemen.

Eerder is door mijn collega’s geschreven dat het cultureel-marxisme is ontwikkeld om de Westerse cultuur omver te werpen en te vervangen voor een universele ideologie; in werkelijkheid is die ideologie niet alleen anti-Westers in culturele zin, maar vooral in fysieke zin. De uitwerking is namelijk het fysiek terugdringen van Blanke mannen. Hoewel ik besef dat dit voor mensen gevoelige onderwerpen zijn, is het belangrijk om ze bespreekbaar te maken. De lat is slechts zo hoog, als dat je hem zelf plaatst. Deze korte inleiding is nodig, voordat ik het artikel hervat.

Het anti-Westerse, -mannelijke, -Blanke sentiment, is hetgeen er waarlijk schuilt achter ‘diversiteit’. Het wordt gebruikt als een ideologisch werktuig, om de demografische samenstelling aan te passen op de werkplaatsen, in (sport)verenigingen, scholen en politiek. In plaats van te streven naar kwaliteit, wordt er gestreefd naar een lager percentage aan Blanke mannen. In Amerika is dit het beste waar te nemen, het land waar het cultureel-marxisme is ontwikkeld. Ik zal de ‘NFL’, de ‘National Football League’, als voorbeeld nemen. Men klaagt dat de NFL niet ‘divers’ genoeg is, omdat het overgrote gedeelte van coaches en quarterbacks Blank zijn. Dit zijn nagenoeg de enige posities waar men nog Blanken aantreft, want de overige posities worden gedomineerd door Negroïden. Doch zal niemand zich daarom bekommeren, of mompelen dat de demografische samenstelling oneerlijk is verdeeld. Integendeel; als men zou stellen dat teveel niet-Blanken spelen in een team en er meer Blanken aan het team toegevoegd zouden worden, zou er meteen geschreeuw over ‘racisme’ en ‘Blanke overheersingsdrang’ ontstaan. Hetzelfde geldt voor de hedendaagse drang om meer vrouwen aan de top van de zaken- en politieke wereld te krijgen. Er wordt zelfs voorgesteld om quota te hanteren, om zo het aandeel vrouwen op te schroeven. Oftewel: de kwaliteit vermindert, terwijl de kwantiteit toeneemt. ‘Diversiteit’ is een synoniem voor ‘minder Blanken’ of ‘minder mannen’.

Wat is het doel?

Het doel is om de traditionele Westerse samenleving te ontwrichten en compleet anders in te richten. Het cultureel-marxisme hanteert meerdere werktuigen om dit doel na te streven en de demografische samenstelling is daar een van. Het gaat de cultureel-marxisten helemaal niet om ware diversiteit, maar het wegvagen van de inheemse bevolking. Als de cultureel-marxisten hun zin krijgen, blijft over een paar decennia niets anders over dan een grijze massa, niet nader definieerbaar en zonder kenmerkende cultuur of -identiteit. Een gemengde wereld, met een ongemengde elite aan de top.

2 thoughts to “De diversiteitsagenda”

  1. Goed stuk. Ga je ook nog een stuk schrijven over hoe groots, schitterend het Nederlandse volk is?

    Wat betreft quota om diversiteit te bevorderen. Het 40% quotum voor vrouwen aan de top is ook alleen maar dat. Maar waarom daar stoppen en niet streven naar 40% vrouwen op de vuilniswagen. Of laten we eens gek doen en 50% vrouwen quotum voor onderwijzend personeel op de basisschool?

    Het eerste geval zal niet gebeuren wegens vies werk. Het tweede niet omdat er dan juist meer mannen komen te werken. Net zoals je beschreef in het geval van blank en zwart in de NFL.

  2. Mensen die niets van wetenschap, klassieke muziek, en techniek begrijpen, snappen dus ook niet dat een woestijncultuur nooit een verrijking voor Europa kan zijn.
    Multiculturalisten zijn cultuurbarbaren.

Reacties zijn gesloten.